!....مَرز

!....مَرز

کاش ویران بشود آنچه میان منو توست!

که همین دردِ نهان در پیِ جانِ منو توست

گفته ی عقل، متین است و گرانبار ولـی..

چه کنیم با دلمان گر نگرانِ منو توســـت؟

این همه علت و بُرهان بِـــرَهان از دلــمان

شاید این زخم،خودش برگِ نشانِ منوتوست

آه از این دلِ پرپر شده ی هـــردویمان....

هرچه بر دوش کشد جُرمِ زبان منوتوست!!

کَمَکی قهر، کمی فاصله ، مقداری جنـــون

و کمی عشق که خود در خَفَقان منو توست

هرگز اینـــگونه به احوالِ بَدَم پشت مکن....

بخدا بیشتر است آنــــچه تــوان منوتوست!!

کاش میشد که کمی هم سَرِ جا بنشینیم

این نخِ عشق ولی در نَـــوَسانِ منو توست!

آه از مــــرزِ بزرگـــی که میان دل ماست

کاش ویـران بشود آنچـــــه میان منوتوست!!

(سمیه عاشوری کلور)

!... دوجهان...