!....مونگَ تاو

!....مونگَ تاو

مونــــگَ تاوُ آسّاره بـــدجورَ بی تاوی کَرِند!

شَــــــوِ را آفتاوِ جا آسمانِ آفتاوی کَـــــرِند

نزانِـــم کفّا دَ بـیـنـدِشان دِلِم بَــرشه هَنی

یا که اشتن دلِ را خِن وِریته چَشمِ دَنـــی!

بی خنی دردی نی که هر صَنَمی را وَر بَره

هرکسی دل که بِشه چَشمِ خنین سفربره

آخ مواجاش کسی را دل دَ گَفِش حالی نبو

فقظ اِم لحظهَ نیه حالِ چَشِن عالـــــی نبـــو

دَ کــرا نا منن ام دل چم اَدیم هــــرجا بشوم

زنه اشتن گفه یو عقلِ بِـنِ نَــــرزِ جیشــــوم!

مـــــونگَ تاوِ بنِ کو قامَـــــتِــــر هــــمتا نِداره

راسِ باجِم جانَ رو چَشــــــمی داری تا نداره

دلِ تنگِم تــــــهِ دَخوانهِ شَــــوُ روز سیـــر آنِبو

از اگر پـــــیر آبایام روزی، دِلِـــــم پیــــــر آنِــبو

اگرم آدم و خاتم چَمَــــه کــــــو عاصی ببــــو

ته کو هرگز نِکَشِـــــــــم دَس تا دِلِر راضی بِبو

دل که بی تاوی کَره زخمِ چَشِن مرهمی خوا

دل که تِیـــنا نِتانهِ تاو باره چون هــمدمی خوا

هیچکسی تِینا دِلِ هیچ روزی هرگز مَسوجان

بورن تا زیـــــرون آبـــــــو زردَ دِلِــم جانَ رو جان

ته مایاش خن نگیره چشم و خنش عالی نبو

بی خنی دردیه که روز و شَوِش حالــــــی نبو!

(سمیه عاشوری کلور _ 94.4.5)

!... دوجهان...